Twee huizen, één ritueel

In het begin dachten Lien en Simon dat het aan de nieuwe huizen lag. Nora sliep de ene week bij mama, de andere bij papa. Twee kamers, twee bedjes, twee manieren van welterusten zeggen. En elke wissel voelde voor haar een beetje als opnieuw beginnen.

De eerste nacht na een wissel was steevast de moeilijkste. Nora lag klaarwakker, riep, kwam uit bed, vroeg naar het andere huis, naar de andere ouder. Niet uit verdriet per se, maar uit dat kleine, wakkere zoeken van een kind dat niet zeker weet waar de nacht dit keer op lijkt.

Simon herkende het aan zijn kant precies zo. Bij hem thuis was de avond vaak nog drukker, met broertjeslief van zijn nieuwe vriendin erbij, en een badkamer die soms op een klein festival leek. Hij deed zijn best om het gezellig te houden, maar gezellig en rustig zijn niet altijd hetzelfde. Nora kwam bij hem het bed in met haar hoofd nog vol van de dag.

Wat geen van beiden meteen doorhad, was dat het niet zozeer aan de huizen lag, maar aan het verschil ertussen. Bij mama ging het bad vooraf, bij papa erna. Bij mama las Lien altijd hetzelfde boekje, bij papa mocht Nora kiezen (wat, met een peuter, neerkomt op alle boekjes). Bij mama sliep ze met het raam op een kier, bij papa met de deur open. Kleine dingen. Maar voor Nora waren het elke keer nieuwe regels van een spel dat ze net dacht te snappen.

Ze hadden van alles geprobeerd, apart van elkaar. Vroeger naar bed. Later naar bed. Een nachtlampje, en toen twee. Minder schermtijd, meer buiten spelen, een dutje overslaan, een dutje toevoegen. Sommige dingen hielpen een avond, en dan was het weer weg. Het bekende gevoel dat je aan het dweilen bent met de kraan open.

Het keerpunt kwam niet van een nieuw bedje of een duurder matras. Het kwam van een gesprek aan de schoolpoort waarbij Lien van een andere mama de tip over gentlee had gekregen. Enthousiast belde ze Simon op in de auto op weg naar huis en vertelde hem over de spray.

Vanaf toen spraken ze één ritueel af, en hielden zich er allebei aan. Eerst het bad, dan de tandjes, dan de Bedtime Spray op Nora's voetjes, dan één verhaaltje in bed, dan het licht uit. In precies die volgorde. Bij mama en bij papa.

De spray werd daarin het herkenbare middenstuk. Niet als middeltje dat op magische wijze de nacht zou overnemen, maar als het vaste moment waarop de dag echt afgesloten werd. Nora stak haar voetjes uit, kreeg twee pufjes op elk voetje en een korte voetmassage. Elke avond hetzelfde. Bij mama en bij papa hetzelfde.

Het ging niet in één nacht. Dat willen Lien en Simon er allebei bij zeggen, want ze houden niet van beloftes die te mooi klinken. De eerste week merkten ze vooral dat de avonden minder chaotisch verliepen. Nora wist wat er kwam, en dat alleen al haalde de scherpe randjes eraf.

Na een dag of tien viel het Lien op dat de wissel-nacht niet meer de gevreesde nacht was. Nora kwam thuis, deed haar rijtje, en viel in slaap zonder de lange lijst vragen naar het andere huis. Niet omdat ze mama of papa minder miste tijdens de andere week, maar omdat het inslapen zelf geen open vraag meer was.

En misschien is dat wel de echte verandering. Niet dat er plots een knop omging, maar dat de druk die op het slapengaan lag, langzaam wegzakte en de magnesium na een tweetal weken zijn werk begon te doen. Voor Nora, die niet meer hoefde te vechten tegen de nacht. En voor haar ouders, die niet meer elke avond met opgetrokken schouders naar de deur van de kinderkamer liepen.